Huilen
Iedereen moet welleens huilen, alle meisjes Jongens, pappa's en mamma's.
Je kent dat gevoel wel, je heb gewerkt, bent naar school geweest.
je hebt al heel lang niet gehuild, en opeens voel je dat je eigenlijk gewoon even lekker moet huilen.
en hoe meer je er over nadenkt, hoe meer je voelt van... shit ik word best droevig.
en voor je het weet loop je al met waterige oogjes rond.
en dan... Oh jee! dan ga je denken aan één zin. één zin!, zoiets als.. Ik heb alles gegeven.
en je denkt... "Ik heb alles gegeven.""Ik heb alles gegeven!" en je begint te snikken.. en je blijft denken aan die ene zin!
"IK HEB ALLES GEGEVEN!!!" en waar het over gaat maakt niet uit. ik faalde op school "ik heb alles gegeven" Je snapt wel wat ik bedoel.
Tegen de tijd dat je bij je huisdeur bent, HOOP je echt dat er niemand is. echt de tranen staan gewoon in je ogen... en je doet de sleutel in de deur.
je maakt de deur open, en in de hoop dat er ECHT niemand thuis is. verman je jezelf, en zet je een semi vrolijke toon op..
"HOOOOOOOOOOOOOI!!!!! IK BEN THUISSS!!!!!!!!" en je wacht.......
Je wacht...
je Wacht...
En na die 5seconden heel stil wachtend op een reactie uit een hoek ergens, maar waar je niets vandaan hoort komen.
smijt je de deur dicht en zak je in elkaar op de grond.. en je begint te huilen.. en je denkt weer aan die klote zin.
"IK HEB ALLES GEGEVEN"dat denk je terwijl er tranen over je wangen lopen, je zit te bleren door de gang heen.
een geluid waarvan de buren denken, wat is daar in GODSNAAM aan de hand.
en al huilend schuif je jezelf naar de trap waar je verder aan het kniezen bent...
Plotseling krijg je een gevoel van opluchting, opluchting dat je eindelijk gewoon lekker kan huilen, het gewicht van de wereld valt van je schouders.
en je denkt, dit is eigenlijk wel een goed gevoel, dit had ik echt even nodig.
ondertussen huil je verder, en het houd even op. Je maakt nog een paar gebaren van, he..het..het-gaat...wee...we..weer be..be..beginnenn.
oh shit wat maakt het ook uit! je laat de tranen gewoon weer lopen, en je gaat verder met huilen.
en ineens denk je aan iets pijnijks of iets emotioneels wat je vroeger of pas geleden nog heeft geraakt.
en je begint nog harder te bleren door het huis, je kruipt over de grond als een dier. en je gooit je hoofd op de bank, waar je gewoon verder aan het kniezen bent.
gesnik is al ontelbaare keren voorbij gekomen, en voordat je het weet is er ook nog bijgekomen, dat er niet alleen tranan over je gezicht lopen.
maar dat er ook nog allerlei andere onbekende vloeistoffen aanwezig zijn.
nu komt het dieptepunt, je vind het zo heelijk om al die lading los te laten die al echt veel te lang aan het branden was
dat je letterlijk jezelf moet zien huilen, dus snikkend slof je naar de spiegel, en je ziet je gezicht.
rood, iets gezwollen ogen, je gezicht glimmend van tranen...(en die andere vloeistoffen) en je denkt weer. "Ik heb alles gegeven!!" in combinatie met je andere emotionele gedachten en je huilt weer verder! en door je waterige glazige
ogen zie je hoe je loopt te sniken en krijsen, hoe de stress van je afrolt.
totdat die telefoon gaat. je wil helemaal niemand spreken. en toch... TOCH neem je die telefoon op.
Je neemt op. en je haalt je neus één keer op. en zegt: hallo!
jij - Hoi *snuif*
Mam - Hoi schat alles goed?
jij - Ja, alles prima hoor *neus loopt nog steeds*
Mam - weet je het zeker? je komt nogal verdrietig over.
jij - nee er is niets hoor.
Mam - Schat ik ken je en er is iets aan de hand dat hoor ik.
jij - nee hoor mam alles is echt in orde *tranen staan wederom in je ogen.*
MAm - Oké lieverd, als jij het zegt. als je maar weet dat mamma onzettend veel van je houdt. en dat mamma om je geeft en dat je altijd alles aan me kunt vertellen.
jij - *tranen rollen al* ok dank je mam. Doeg.
mam - Doeg lieverd.
***KLIK***
Je nam die telefoon op.. waarom?
zou het je onderbewust zijn omdat je toech ergens een schouder wou?
wie zal het zeggen.
maar ik hoor je jammeren. ik hoor je huilen en kniezen.
voor jou heeft dit nog nooit zo goed gevoeld.
je loopt naar je kamer, gaat op je bed liggen. en je valt in slaap.
Tegen de tijd dat je wakker word kan je gaan eten, maar je voelt je een nieuw mens.
Af en toe.... heel soms. mag je huilen... huilen mag.
Stuur door
Dit is niet OK